De zaterdagochtenden hadden in de loop der jaren een vast ritme aangenomen. Om half acht stond Jack beneden met koffie. Eli opende de koelkast, staarde er even in en ging toen zitten toen Jack een bord toast naar hem toe duwde.
Hier zat troost in. In de herhaling. In de gewone wrijving van het gedeelde leven. Na genoeg jaren van overleven was dit vrede. Jack moest een hardware boodschap doen. Eli had voetbal met vrienden in het park. Geen formele wedstrijd, gewoon de gebruikelijke weekendchaos met één bal, geïmproviseerde doelpalen en te veel geschreeuw.