Te midden van de chaos viel zijn oog op iets. Hij moest nog een keer kijken, want zag hij dit echt? Temidden van de zee van mensen zat er een hond rustig op het perron. Eerst nam hij aan dat de hond van iemand moest zijn, misschien van een passagier die op de volgende trein wachtte. Maar toen hij de hond beter observeerde, besefte hij dat hij alleen was, zonder baasje in zicht.
Amir had niet verwacht zoiets te zien vanaf de eerste dag dat hij de metro nam. Normaal gesproken zou hij zijn auto nemen, maar die stond in de garage en dus moest hij de komende dagen de metro nemen. Amirs hart zonk bij het zien van de hond, alleen en kwetsbaar te midden van het chaotische station.