Hij was niet de enige die zocht. Dit was wat Dellray had gevoeld sinds de envelop arriveerde – een onuitgesproken, vormende druk achter elke beslissing. De foto was niet uit angst verstuurd. Het was geen puzzel die opgelost moest worden. Het was een noodsignaal van mensen die dachten dat ze geen tijd meer hadden.
Dellray wist dat Warren Aldridge achtenzeventig was. De fraude was 32 jaar diep begraven, de deelnemers dood of verspreid, en zijn publieke nalatenschap smetteloos. Hij had de Calloways bijna 30 jaar lang betaald om dat zo te houden. Toen had hij besloten om te stoppen. Dellray draaide dat besluit om en onderzocht het van alle kanten. Waarom nu?