Aldridge zat op zijn achterdek met koffie en de Wall Street Journal, lang, zilverharig, in een geperste broek en fleece vest. Hij had de ongehaaste houding van een man die gewend was om de machtigste persoon te zijn in de ruimte die hij uitkoos. Hij zag de voertuigen en stond langzaam op van zijn stoel. Hij keek één keer naar Dellray, maar zei niets.
Hij liet zich leiden met de beheerste, bijna minachtende stilte van een rijke man wiens advocaten al aan de telefoon waren. Zijn dochter verscheen voor de glazen deur in een badjas, telefoon aan haar oor, gezicht wit. Een kleinkind, misschien acht, verscheen achter haar, starend naar haar grootvader op de oprit.