Het leven werd langzaam weer normaal. De twijfels en ruzies vervaagden en werden vervangen door de warmte van hun groeiende gezin. James verwonderde zich vaak over het vurige haar van de baby en zag het niet als een bron van verwarring, maar als een mooie herinnering aan de onvoorspelbaarheid van het leven.
Naarmate de jaren verstreken, werd het verhaal over het haar van de baby een familiegrap, iets waar ze tijdens het eten om lachten. Maar voor James was het ook een les in vertrouwen en liefde – een herinnering dat families niet worden gedefinieerd door uiterlijkheden, maar door de banden die ze elke dag koesteren.