Anna stond bij het raam, haar silhouet omlijst door het avondlicht, waardoor een etherisch tafereel ontstond. Ze leek diep in gedachten, starend naar de lucht. Misschien dacht ze na over grote dingen, of misschien gewoon over haar nieuwe leven als getrouwd persoon.
Olivers hart bonsde in zijn borst als een trommel die niet synchroon liep met de rest van de wereld. De kamer voelde hol en claustrofobisch aan toen hij aarzelend een stap naar voren zette. Zijn stem trilde toen hij de stilte verbrak: “Anna, mag ik even? Er is iets dat ik je moet vertellen.”