“Natuurlijk,” antwoordde hij, zijn vingers nerveus tikkend op de laptop die hij vasthield. Hij zette hem neer op een naburig tafeltje, zijn gedachten worstelend met de taal van de openbaring. Hoe vertel je iemand dat zijn sprookje misschien een donkerder subplot heeft?
Elke seconde die voorbijging was een druppel in de oceaan van de eeuwigheid, en toch voelden die momenten ongelooflijk dringend, alsof de tijd zelf zijn adem inhield, in afwachting van zijn woorden. Hij opende de laptop, maar voordat hij hem naar haar toe kon draaien, keek hij in Anna’s ogen. Ze keek gretig en misschien zelfs een beetje bezorgd, alsof ze echt wilde begrijpen wat er aan de hand was.