Olivers hand zwaaide over het touchpad, de pijl op het scherm zweefde over het bestand dat het vervloekte of ontlastende bewijs bevatte. “Wat als ik het mis heb?”, dacht hij, “Wat als mijn vermoedens slechts verzinsels zijn van een overactieve verbeelding?”.
Net toen hij het dossier wilde openklikken, klonk er een bulderende stem in de zaal: “Dames en heren, mogen we even uw aandacht? Tijd voor een toast op het pasgetrouwde stel!”. Het kasteel barstte uit in applaus en het gerinkel van glazen, dat als een mes door de dikke spanning tussen Oliver en Anna sneed.