Zijn hand zweefde nog steeds over het touchpad, zijn gedachten dwaalden af. “Doe ik wel het juiste? Moet ik het gewoon laten gaan?”
Terwijl het applaus en het gejuich het kasteel bleven vullen, werden Oliver en Anna meegesleept in het moment en liepen ze in de richting van de jubelende gasten. Elke stap die ze zetten voelde als een tijdelijke ontsnapping aan de ernst van hun privégesprek, maar toch bleef de spanning tussen hen hangen als een onzichtbare wolk.