“Proost,” zei Anna deze keer hoorbaarder, terwijl ze haar glas hoog hief toen ze zich bij de menigte voegde. Haar glimlach was stralend maar gereserveerd, alsof een deel van haar nog steeds terug was in die schemerige kamer, verstrikt in het mysterie dat Oliver op het punt stond te ontrafelen.
“Proost,” herhaalde Oliver terwijl hij zijn glas tegen het hare liet klinken. Het geluid was helder en duidelijk, maar toch voelde het voor hem een beetje dissonant, alsof elk geluid een herinnering was aan de onafgemaakte zaken die tussen hen lagen.