Terwijl de menigte bleef genieten van de festiviteiten, wist Oliver dat hij dit niet langer kon laten doorgaan. Hij haalde diep adem en raakte Anna’s arm zachtjes aan, om haar weg te trekken van de feestelijkheden naar een rustig hoekje. “Anna, we moeten echt praten,” zei hij, met een stem die een urgentie uitstraalde die onmogelijk te negeren was.
Anna keek hem aan, haar ogen wijd en aandachtig, haar lach van daarnet nu vervangen door een serieuze uitdrukking. “Wat is er aan de hand, Oliver?”, vroeg ze.