Net toen hij met deze gedachten worstelde, kwam Sarah, een van Anna’s beste vriendinnen, naar hem toe. “Oliver, het viel me op dat je een beetje van slag bent,” zei ze, haar ogen iets vernauwend bij het zien van zijn verontruste gezichtsuitdrukking. “Wat je ook van plan bent, doe het niet. Dit is Anna’s dag. Verpest het niet.”
Haar woorden waren als een emmer koud water die hem terugschrokken naar de ernst van de situatie. Maar toen hij weer naar Anna keek en haar ogen aan de andere kant van de kamer een fractie van een seconde de zijne ontmoetten, voelde hij een overweldigend gevoel van verantwoordelijkheid. Ze verdiende het om de waarheid te weten, koste wat het kost.