Oliver’s gezicht werd een ongekende kleur rood, toen de omvang van zijn fout hem met volle kracht raakte. Hij had zijn veronderstellingen laten uitgroeien tot valse beschuldigingen, waardoor hij bijna had verpest wat de gelukkigste dag van Anna en Michael’s leven had moeten worden. Het gewicht van zijn fout kwam op hem neer, zwaarder dan alle camera-uitrustingen die hij ooit had gedragen.
“Het spijt me zo, jongens,” zei Oliver, zijn stem trillend van oprechte spijt. “Ik kan niet geloven dat ik bijna jullie trouwdag heb verpest door een fout, een misverstand.”