Het bleekmiddel volgde, dikke stromen vloeistof die in troebele sporen kronkelden en zich snel verspreidden onder het gezoem van de pomp. Binnen enkele minuten hing de scherpe, bijtende geur in de lucht en prikte in zijn ogen en neus. Arthur stond daar en keek toe hoe het water in een vreemde, schuimende waas veranderde.
Het leek niet langer op het zwembad waar zijn vrouw van had gehouden. Weg was het glasachtige oppervlak waar ze op had gedobberd, weg was de glinstering van helderheid die hem aan haar glimlach deed denken. In plaats daarvan was er iets ruws, chemisch, bijna vijandig. Even hield de twijfel hem in zijn greep.