Maar vrede was hem ontzegd. Elk beleefd woord was genegeerd, elk pleidooi terzijde geschoven. Hij zei het nog eens tegen zichzelf, steviger deze keer: “Ik heb gedaan wat ik kon. Als ze de waarschuwing niet respecteren, is dat hun eigen schuld.” Nog lang nadat hij naar binnen had moeten gaan, bleef Arthur bij de patio staan.
Hij ging in de stoel zitten waar ze haar haar in de zon droogde en staarde naar het onrustige water terwijl de pomp zoemde. De geur van bleek hing zwaar in de nachtelijke lucht. Eindelijk, uitgeput, fluisterde hij haar welterusten en ging naar binnen, de echo van zijn eigen voetstappen het enige geluid dat nog in het huis te horen was.