Voor de vrouw was het niet veel beter. Haar haar was een warboel van oranje en geel, een chemische warboel die leek te gloeien tegen haar woedende gezicht. Arthur drukte zijn hand tegen het glas, zijn adem stokte in zijn keel.
Ze waren naar binnen gegaan. Na al zijn waarschuwingen, na al zijn pogingen om dit moment te vermijden, waren ze toch naar binnen gegaan. En nu, onmiskenbaar, had het water hen gemarkeerd. Er werd hard geklopt, drie keer snel achter elkaar, rammelend op het kozijn.