Terugkerend van zijn vistochtjes begon hij details op te merken die hij niet kon negeren. Een stoel die een beetje van zijn plaats was getrokken. Een natte voetafdruk droogde op de stenen van de patio. Een vage, vettige glans op het water, alsof er zonnebrandcrème was afgespoeld.
Toen kwamen de flessen. Eén bij de heg. Een andere zonk op de bodem van het zwembad, glinsterend naar hem als een stille uitdaging. Arthur viste hem eruit met het net en zijn hart zonk toen hij hem op de patio zette. Hij had nog nooit iemand gezien.