Binnenin zaten verschillende identieke zakjes, netjes dichtgeplakt, allemaal gevuld met hetzelfde fijne witte poeder. Er werden er meer gevonden in een toilettas achter de wastafel. Toen riep iemand vanuit de gang. Het receptflesje. Dat van Clare.
Brooke stond heel stil toen de handboeien omgingen, haar gezicht zorgvuldig neutraal, alsof ze wachtte op instructies die nooit kwamen. Ze verzette zich niet. Protesteerde niet. Achterin de patrouillewagen staarde ze recht voor zich uit, kaak strak, handen gevouwen in haar schoot. Een lang moment zei ze niets. Toen zakten haar schouders een beetje.