De Doberman werd de veilingvloer op geleid met zijn hoofd laag en zijn staart strak ingetrokken. Het publiek had een agressieve show verwacht. In plaats daarvan kregen ze angst. Gefluister ging over in gelach. Iemand schaterde dat de hond “er gebroken uitzag” Sam keek naar de ogen van de hond moe, bewust, en verre van leeg.
De geleiders probeerden een demonstratie te forceren. De hond bevroor op zijn plaats, spieren op slot, een klein gejammer glipte eruit ondanks zichzelf. Een geleider mompelde: “Het mormel is laf. Niet goed,” onder zijn adem. De interesse was vrijwel onmiddellijk verdwenen uit de kamer. Er volgde een stil besluit: de hond zou uit de roulatie worden genomen.
Ze begeleidden de Doberman al weg toen Sam naar voren stapte. Hij haastte zich niet. Hij verhief zijn stem niet. “Ik neem hem wel mee,” zei hij kalm. De begeleider keek opgelucht. De menigte fronste, verward. De hond bewoog niet, maar zijn ogen gingen omhoog en ontmoetten voor het eerst die van Sam.