En tenslotte was er altijd iets wat mensen probeerden te verbergen. Niet hardop. Niet dramatisch. Net genoeg weggelaten, genoeg gezwegen, om wreedheid door te laten gaan als procedure. Sam keek naar Fortune en wist dat hij er deze keer niet voor weg zou lopen.
Sam begon rustig te graven, zoals hij altijd had gedaan. Geen telefoontjes. Nog geen vragen. Alleen late nachten, open tabbladen en zorgvuldige aantekeningen. Hij bewoog langzaam, liet de informatie tot zich komen, erop vertrouwend dat patronen zich beter openbaarden als ze niet gehaast waren.