Toen vond hij de sterfgevallen. Te veel jonge honden van uitstekende leeftijd. Plotselinge mislukkingen kregen de schuld van genetica of stress. De verklaringen waren dun, bijna woord voor woord herhaald. Sam voelde de woede langzaam opkomen, zwaar en beheerst, zoals het altijd deed voordat de waarheid doorbrak.
Andere honden stierven niet. Ze verdwenen. Misschien door stille doorverkoop of overdracht aan particuliere kopers. Namen verwijderd uit lijsten. Sam stelde zich voor dat ze van plaats naar plaats verhuisden, lichamen met schade die niemand wilde erkennen, zodra de prestaties daalden.