Op gevoel ging Sam naar het trainingscentrum. Hij parkeerde een eind verderop en liep de rest, met zijn telefoon stil in zijn zak. De plek zag er gewoon uit – hekken, loodsen, schijnwerpers, maar het leek erop dat gewone mensen lang geleden hadden geleerd hoe ze wreedheid in het volle zicht konden verbergen.
Hij wachtte tot het schemerig werd, toen het geluid zachter werd en de routines losser werden. Vanaf de rand van het terrein filmde Sam stilletjes. Honden sloegen op commando op hol. Baasjes blaften bevelen. Een spuit verscheen en verdween. Geen handschoenen. Geen houtblokken. Sam voelde zijn hartslag stijgen toen het beeld scherper werd.