Morgen zou hij vechten voor het rif, voor het bewijs van de vernietiging ervan. Maar vanavond had hij iets minder tastbaars bij zich – een herinnering die hij nooit helemaal kon verklaren. De aanraking van ruwe huid onder zijn handpalm. De druk van een lichaam dat hem had moeten beëindigen, maar dat niet deed. En de onwankelbare zekerheid dat de woestste bewaker van de oceaan er voor één keer voor had gekozen om hem te laten leven.
Een enorme witte haai kwam op een duiker af. Toen gebeurde het ondenkbare
3 maandengeleden