Geen enkel antwoord was sterk genoeg. Niet toen hij wist dat er al één gevangene was opgedoken. Als er één man door was geglipt, dan waren anderen dat misschien ook wel. Daniel lag nog lang na middernacht wakker, starend naar het zinkgat dat oplichtte onder de schijnwerpers. Elke schaduw op de binnenplaats voelde als beweging. Elk geluid, een bedreiging.
Het verhoor van de gevangen gevangene leverde meer op dan iemand had verwacht. Tussen vloeken en zwijgen door brak hij uiteindelijk: ze waren met z’n tweeën. De ene was gevangen genomen in de tunnel. De ander had het gered. Een enkele man, los in de nacht. De openbaring verkilde Daniel meer dan het gat zelf.