Blauwe lichten flitsten nog steeds over de binnenplaats toen de voortvluchtige in de auto werd geduwd. De agent richtte zich tot Daniel, met woede in zijn stem. “Ik zei toch dat je geen held moest zijn!” snauwde hij. “Je hebt geluk dat ik nog in de buurt was. Wat als hij me ontglipt was? Wat als hij weer ontsnapt was?”
Daniel ging rechtop staan, nog steeds trillend. “En wat als hij boven was gekomen? Wat als hij mijn slaapkamer bereikte? Ik was de enige verdedigingslinie tussen hem en mijn familie.” Zijn stem kraakte, maar het staal erin was onmiskenbaar. Even was het stil tussen hen.