Toen trilde de grond. Een diepe, rollende kreun rommelde door het huis. Daniel ging rechtop zitten met een bonzend hart, terwijl de fotolijstjes op het dressoir rammelden. Van beneden kwam de klap van iets dat viel, gevolgd door Claire’s geschrokken schreeuw. Het geluid werd luider, een brul die door de aarde leek te scheuren.
Daniel sprintte naar het raam op het moment dat de tuin instortte. De grond stortte in, schuttingpalen knakten als luciferstokjes en de grond spoot naar beneden in een steeds breder wordende muil. De voetbal die de jongens eerder hadden achtergelaten rolde een keer, twee keer, en verdween toen in de duisternis. De aarde had haar keel geopend.