Sarah reageerde niet meer op familieberichten. Ze ging naar haar werk, kwam thuis en legde zichzelf aan niemand uit omdat ze er zelf nauwelijks woorden voor had. Tom hield ’s avonds haar hand vast zonder een gesprek te eisen. Sherry belde af en toe met updates die altijd op dezelfde twee woorden neerkwamen: nog niet.
Een buurman noemde de auto op een maandagochtend, terloops, over het hek – een donkere sedan, twee mannen, al een paar dagen achter elkaar buiten geparkeerd. Diezelfde middag nam een collega Sarah apart om te zeggen dat iemand het kantoor had gebeld met vragen over haar. Sarah reed naar huis terwijl ze wist en voelde dat dat heel verschillende dingen waren.