Ruth liet een huis na, een spaarrekening en een juwelencollectie die in veertig jaar zorgvuldig was samengesteld – niets extravagants, maar elk sieraad was uitgekozen, elk sieraad had een verhaal. Diane werd benoemd tot executeur. Ze had toch al het papierwerk gedaan, dus het was logisch. Sarah ondertekende wat haar werd voorgelegd en voelde zich opgelucht.
Het testament was eenvoudig: gelijke delen, min de boedelkosten, uitgekeerd zodra het huis was verkocht. Sarah had door de lezing van de advocaat geknikt alsof ze onder water stond. Ze liet Diane alles beheren en vertrouwde haar volledig. Dat vertrouwen zou haar later duur komen te staan.