Oom Paul belde niet meer terug. Een neef die sinds de begrafenis elke week sms’te, werd stil. Sarah vertelde zichzelf dat mensen het druk hadden, dat verdriet families verspreidde, dat het niet persoonlijk was. Ze bouwde verklaringen op omdat het alternatief – dat Diane de familie methodisch tegen haar opzette – te groot en te vreselijk voelde om vast te houden.
Haar man Tom had het al gemerkt voordat Sarah het zelf had toegegeven. Hij keek toe hoe ze haar telefoon controleerde en neerlegde met een bijzondere stilte en vroeg uiteindelijk wat er aan de hand was. Ze vertelde hem de spreadsheet, de beschuldiging van het geld, de mensen die stil werden. Hij luisterde zonder te onderbreken. Hij zei: “Je hebt iemand buiten deze familie nodig om ernaar te kijken.”