Sneeuw had een manier om de wereld te verzachten, dacht Lauren, zelfs toen haar borstkas strak en onrustig aanvoelde. Buiten de ramen van het huisje dreven vlokken zijwaarts in de wind, waardoor de grens tussen bos en lucht vervaagde. Eerst had ze het geluid bijna gemist, een zacht getik dat door de storm werd opgeslokt.
En toen zag ze het – de knop van haar voordeur draaide alsof iemand van buiten naar binnen probeerde te komen. Lauren dacht aan inbrekers die misbruik maakten van de sneeuwstorm. Ze greep de pook vast die bij haar open haard lag. Lauren wist dat ze op het ergste was voorbereid: haar hart bonkte, haar adem was oppervlakkig!
Lauren’s vingers klemden zich vast aan de deurpost, een kleine, onbewuste steun tegen de kou en het onverwachte. Binnen, achter haar, knetterde het vuur. Toen ze met een plotselinge beweging de klink omdraaide, keek de persoon buiten, gebundeld tegen de kou, plotseling op. Het deed Lauren’s hartslag haperen..