Nu, staande aan de natte kant van de weg, voelde Vance dat oude gewicht terugkomen. Het kompas zwaaide zachtjes op het dashboard van de vreemdeling. Het verleden had hem ingehaald in metaal en regen. Wat er ook zou gebeuren, hij wist dat deze stop op een manier met Adam verbonden was die hij niet had zien aankomen.
De sedan reed stationair in de berm, de ruitenwissers veegden de regen in langzame bogen. De bestuurder hield beide handen zichtbaar. Van dichtbij zag hij er jonger uit dan Vance eerst had gedacht. Eind twintig. Vermoeide ogen. Niet Adam, maar gelijk genoeg om de eerste blik diep te maken.