Hij gaf niet meteen antwoord. Hij keek van het kompas naar Vance, terwijl hij iets opmeet. “Dat?” zei hij uiteindelijk, hoewel hij het duidelijk leek te weten. De vertraging vertelde Vance dat dit niet zomaar een gelukkige vondst was in een pandjeshuis.
“Ja,” zei Vance. “Dat.” Zijn stem werd scherper. De regen op het dak klonk luider. Liam ademde langzaam uit. “Het was een…geschenk…van een vriend,” zei hij. De pauzes waren bijna opzettelijk. Vance zag dat de jongere man nu nerveus was en overvloedig zweette.