“Nou, wie is die vriend?” Vroeg Vance. Liam slikte moeilijk. “Moeilijk te zeggen, het was een paar jaar geleden, kan het me niet meer precies herinneren,” zei hij. Hij reikte omhoog, maakte het kompas los en hield het door het raam naar buiten. “U mag het hebben, agent.”
Vance nam het aan. Het metaal was koud, zwaarder dan hij zich herinnerde. Elke kras, elke deuk kwam overeen met degene die hij Adam had gegeven. “U kende mijn zoon,” zei hij. Het kwam eruit als een feit, niet als een vraag. Hij voegde eraan toe: “Ik weet ook dat dit voertuig als gestolen te boek staat. Je gaat met mij mee naar het bureau.”