“Ze volgden mijn auto,” vervolgde Liam. “Niet de bestuurder. Ze hebben niet gecontroleerd wie het was. En ik neem aan dat je daarnet de gelijkenis tussen Adam en mij zag. Ze wachtten gewoon op het juiste stuk weg.” Zijn stem zakte. “De rest weet je.”
Vance zag alles weer voor zich – het verbrijzelde metaal, het schone rapport, de vermiste voorwerpen. Alleen had de scène nu context. Adam reed in een auto die voor iemand anders bedoeld was. Een aanslag vermomd als slecht weer en onvoorzichtigheid. Hij voelde woede en bitterheid opborrelen.