Hij vervolgde: “Ik wist dat het mijn auto was van wat er over was. Ik vond het kompas in het gras, bij de sloot. Ik wist dat het niet van mij was. Ik wist van wie het was. Ik kon het daar niet achterlaten. Ik was bang, maar ik had ook spijt van wat ik hem had aangedaan.”
Vance stelde zich voor hoe Liam stond waar hij had gestaan, kijkend naar het wrak vanuit een andere hoek. Zijn woede verdween niet, maar werd ingewikkelder. “Je nam het,” zei hij. “Je hebt het twee jaar lang vastgehouden.”