Schaamte stak terwijl hij las. Maar daaronder stroomde iets wat hij in geen twee jaar had gevoeld: opluchting. De waarheid was lelijk, maar ook echt. Adam had slecht gekozen. Hij was ook voorgelogen en als schild gebruikt door iemand die bang was.
Liam had ooit getuigd, onder zware bewaking, in een rechtszaal die rook naar oud papier en zenuwen. Als informant sloot hij een deal voor zichzelf: strafvermindering in ruil voor alles wat hij wist. Zijn handen trilden, maar hij weigerde een nieuwe identiteit. “Ik heb genoeg verborgen voor hen,” zei hij. “Ik ben er klaar mee om me voor mezelf te verstoppen.”