Op een rustige avond maanden later reed Vance naar het stuk weg waar het ongeluk had plaatsgevonden. De vangrail was al lang vervangen. De schroeiplekken waren verdwenen. Voor ieder ander was het gewoon een bocht waar bestuurders gas terugnamen zonder te weten waarom.
Hij stapte naar buiten met het kompas in zijn hand. De lucht hield voor één keer zijn regen. Met regelmatige tussenpozen schoven koplampen voorbij, in elke auto zaten mensen die nooit zouden weten dat dit de plek was waar een leven eindigde en een ander op zijn plaats was blijven steken. Vance stond daar een lange tijd.