Ze probeerde het opnieuw en vroeg zachtjes of hem iets anders dwarszat. Jake kneep in haar hand en hield vol dat het niets anders was dan zenuwen over vader worden. Zijn stem was oprecht, maar er bleef een dunne sluier van iets onuitgesprokens hangen. Sandra liet het los, vertrouwde hem volledig en wist zeker dat de transparantie zou komen als hij er klaar voor was.
Nu, in de ziekenhuiskamer vol paniek, kwam die herinnering met een ondraaglijk gewicht weer boven. Zijn afstandelijke ogen, de rusteloze nacht, de strakke glimlach – details die ooit verzacht waren door liefde voelden nu verscherpt door angst. Ze kon de betekenis niet interpreteren, maar het onbehagen sijpelde in haar borst en veranderde oude momenten in nieuwe vragen.