Terug in het heden ging Sandra’s polsslag tekeer terwijl haar hoofd alle vreemde herinneringen in hoog tempo herhaalde. De vreemde brieven, de gespannen zakenreis, de slapeloze nacht – draden die ze ooit negeerde weefden zich nu tot iets duisters. Waren dit gewoon toevalligheden? Het voelde als een patroon dat ze te goed van vertrouwen had ingezien.
Het gefluister van het personeel om haar heen werd steeds dringender, de stemmen vielen steeds weg als ze haar blik hun kant op wierp. Hun ogen gleden steeds vaker naar de gang, alsof ze verwachtten dat er iets of iemand zou verschijnen. Elke stille uitwisseling verdiepte de angst die zich in Sandra’s botten nestelde en overtuigde haar ervan dat wat er aan de hand was veel meer was dan een simpel misverstand.