Met trillende handen probeerde ze Jake opnieuw te bellen, haar duim tikte wanhopig herhaaldelijk op het scherm. Het gesprek ging direct naar de voicemail. Geen belsignaal, geen vertraging. Haar hart bonkte pijnlijk bij de mogelijkheid dat hij zijn telefoon niet had, of erger nog, niet mocht opnemen. De stilte had nog nooit zo onheilspellend gevoeld.
Haar ademhaling versnelde, elke inademing oppervlakkig en ongelijk. Verpleegkundigen vermeden haar in de ogen te kijken en glimlachten ijl en beleefd. Als ze hen vroeg wat er aan de hand was, voelden hun zorgvuldig afgemeten woorden ingestudeerd aan. Met elke dubbelzinnige geruststelling groeide Sandra’s achterdocht, die een angst voedde die haar dreigde te verteren.