Buiten de deur verschoven silhouetten, verpleegsters mompelden dringend, handen maakten korte gebaren. Sandra kon de woorden niet ontcijferen, maar het ritme van hun gesprekken zei haar genoeg. Er was iets geëscaleerd. Iets waarvan het personeel niet wilde dat ze het hoorde. Er ging een golf van angst door haar heen die haar bijna de adem benam.
Ze slikte en drukte haar handpalm tegen haar voorhoofd toen tranen dreigden. Wat er ook met Jake aan de hand was, het was ernstig, verward en verborgen. Ze voelde het in haar botten, een beklemmend gevoel van onvermijdelijkheid. Op de een of andere manier was ze ermee verbonden, zonder te begrijpen hoe of waarom. Opnieuw vroeg ze om uitleg, maar ze kreeg vage antwoorden.