Een dokter kwam binnen en mompelde iets over “protocol”, zijn toon was bijna defensief. Het woord droeg koude finaliteit. Zulke protocollen hoefden er niet te zijn voor kleine problemen; het leek alsof ze ernstige risico’s dekten. Sandra’s hartslag versnelde toen ze zich de angstaanjagende mogelijkheden voorstelde. Welk protocol verwijderde een vader vlak na de bevalling?
Ze ving vage radiostilte op die uit de gang weerklonk. Het was officieel, ritmisch en onmiskenbaar gezaghebbend. Het geluid verkilde haar. Politie, dacht ze, of rechercheurs. Haar hart bonsde pijnlijk toen ze zich voorstelde hoe Jake werd omsingeld, ondervraagd en beschuldigd van iets dat ze zich niet kon voorstellen. De stilte voelde als een veroordeling.