Twee agenten in burger glipten stilletjes de kamer binnen, hun aanwezigheid rustig maar onmiskenbaar gezaghebbend. Sandra’s adem stokte toen ze haar bed naderden en een kleine, geoefende glimlach boden die zachtaardig moest lijken. Hun ogen waren echter zo geconcentreerd dat haar polsslag pijnlijk in haar keel klopte.
“Mevrouw Thompson,” zei een officier zachtjes, “we moeten een paar details over uw man bevestigen.” Sandra greep de deken vast en knikte stijfjes. De pen van de agent bewoog. “Zijn volledige naam?” Jake Thompson,” zei ze met trillende stem. Zijn naam zeggen voelde plotseling als een stap op onbekend terrein.