De jongere agent sloot zijn notitieboekje met een rustige knip. “Dank u, mevrouw Thompson. We gaan naar buiten om een match te bevestigen.” Een match bevestigen. De zin galmde door haar hoofd als een alarmbel. Een overeenkomst met wat? Of met wie? Haar vingers trilden hevig terwijl de angst omhoog schoot.
De agenten verlieten de kamer en de verpleegsters werden onmiddellijk meer gespannen. Hun bewegingen werden scherper, hun gefluister verhevigde en de lucht leek verdikt van verwachting. Sandra keek naar hun ongemakkelijke blikken in de richting van de gang en voelde hoe haar eigen paniek uitgroeide tot een ondraaglijke beklemming die haar verstikte en klaar was om over te slaan.