Ze voelde hoe de kamer zich om haar heen vernauwde, hoe elke muur dichterbij kwam. De gestage pieptonen van de monitor werden luider en doorbraken de stilte. Haar baby schoof in het wiegje, zich niet bewust van de chaos. Sandra benijdde die onschuld en de luxe van het niet weten, niet bang zijn.
Haar gedachten spiraalden terug naar die blik van Jake na de zakenreis – de waas in zijn ogen en de vermoeide glimlach die niet helemaal overkwam. Ze had het afgeschreven als uitputting, maar nu knaagde de herinnering aan haar, scherp en vasthoudend, alsof ze haar aanspoorde om alles te heroverwegen.