Verpleegsters stelden haar zwakjes gerust, maar hun stemmen waren meer medelijden dan troost. Sandra voelde haar kalmte aan de randen afbrokkelen. Elke poging om haar te kalmeren maakte de angst in haar borst alleen maar erger, waardoor ze zich voelde als een breekbaar voorwerp dat iemand niet durfde te laten vallen.
Ze voelde zich verscheurd tussen het sterke verlangen om Jake te vertrouwen en de angstaanjagende mogelijkheid dat er iets vreselijks over zijn verleden aan het licht was gekomen. Haar geest zweefde tussen loyaliteit en angst, elke herinnering verschoof onder haar als onstabiele grond. Ze voelde zichzelf afglijden naar paniek.