Jake beschouwde elke hunkering als een persoonlijke missie en reed om middernacht de stad door voor citroenijsjes of verse bagels. Hij miste nooit een afspraak en pakte haar hand vast tijdens echo’s alsof hij getuige was van iets heiligs. Elk gefladder, hartslag en korrelig beeld verdiepte zijn ontzag. Sandra aanbad zijn toewijding elke dag meer.
Toen het wiegje eindelijk arriveerde, stond Jake erop om het zelf te bouwen, ook al had hij weinig talent om iets in elkaar te zetten. Sandra keek naar hem op de vloer van de kinderkamer, met zijn tong tussen zijn tanden, donker mompelend tegen schroeven. Toen hij klaar was, stond het een beetje scheef, maar hij was trots. Hij had tenslotte alleen liefde nodig om hun baby vast te houden.