Nu, terwijl de angst binnensluipt, drukt die herinnering ongemakkelijk tegen het heden. Ooit had het veranderen van zijn naam puur emotioneel geleken, maar in combinatie met vreemde post en dringend gefluister van ziekenhuispersoneel begon het verhaal te vervagen door onzekerheid. Ze haatte zichzelf omdat ze aan zoiets hartelijks twijfelde.
Al snel was hun huis veranderd in een landschap van verwachting. Babykleertjes hingen in kleine rijtjes te wachten, flesjes stonden in een rij op het aanrecht, zachte dekentjes vulden manden. Sandra pauzeerde in de gang om alles in zich op te nemen – de belofte van een toekomst die ze samen hadden vormgegeven, overlopend van hoop en intentie.