Ze brachten rustige middagen door met het voorstellen van het leven van hun kind: eerste stapjes op het versleten tapijt van de woonkamer, geschaafde knieën in de achtertuin, schoolfoto’s op de koelkast geplakt. Jake droomde ervan om de baby te leren fietsen; Sandra stelde zich verhaaltjes voor het slapengaan voor bij warm lamplicht. Alles voelde mogelijk, veilig, prachtig zeker.
Die herinneringen voelden nu bijna onwerkelijk aan, wazig van zoetheid vergeleken met de scherpe paniek die de ziekenhuiskamer vulde. Toen voelde het leven stabiel en voorspelbaar. Ze vertrouwde Jake volledig en twijfelde nooit aan het fundament dat ze hadden gelegd. Ze had geen reden om ergens bang voor te zijn, zeker niet voor hem. Maar nu begreep ze niet wat er gebeurde.