Een maand later kwam er weer een envelop binnen, dit keer van een schuldenbureau. Er werd verwezen naar Jake’s naam en er werden onbetaalde rekeningen genoemd. Jake snoof en gooide het weg. “Wat een onzin, wat zou ik met een schuldenbureau te maken hebben?” grapte hij, terwijl hij probeerde geamuseerd te klinken, hoewel een lichte spanning zijn kaak deed spannen.
Sandra lachte met hem mee en veegde het vleugje bezorgdheid dat in haar maag opflakkerde van zich af. Zulke fouten gebeuren nu eenmaal, zei ze tegen zichzelf. Zulke fouten gebeuren nu eenmaal, zei ze tegen zichzelf. Bedrijven maakten fouten. Databases gooiden informatie door elkaar. Het leek niet belangrijk genoeg om er vragen over te stellen, vooral niet toen Jake het met zo’n zelfverzekerde afwijzing wegwuifde.